Mustafa Sarıgül ve her defasında farklı simalardan, isimlerden, çevrelerden teşekkül arkadaşları…

Yine sahnedeler.

Sarıgül‘ü ve arkadaşlarını; Dört yılda bir veya 8 yıllık aynı başkanın görev süresinin sonundaki ABD başkanlık seçimlerinin hemen ardından sahnede… El çırpan, baş parmaklarıyla ”okey” işareti eşliğindeki yüzlerinde bildik ama samimiyetten eser olmayan tebessümleriyle görmeye alıştık.

Sarıgül ve arkadaşlarının klasiği haline gelen cart sarı kravat, kaşkol, yaka mendili kombinasyonuna bu sefer sarı renkli maskeler eklenmiş. Tek fark bu.

Bir zamanlar dul herifleri evde kalmışı kız kurularını ekrana kilitleyen arkadaşlık, çöpçatan, evlilik  programlarının dekorunu andıran ”büyük kalp arada bir yıldız ve diğer yandaki küçük kalp” parti amblemlerinin evlere şenlik ama acayip romantik mesajlar içerdiği kesin.

Sonunda bir partisi ve logosu oldu. Bardağın dolu tarafından bakmak gerek.

Değişmeyen mimikleri ile değişmeyen tarzı ile, değişmeyen yüz ifadeleri ve zindeliği dikkat çekici. Allah; sağlıklı ömür versin ama Mustafa Sarıgül’ün, ”Kızılmaske” ile akrabalığı olup olmadığını merak etmiyor değilim.

Diğer taraftan…

Seçmenin, vatandaşın huzuruna şakşakla, el çırparak, alkışla çıkan siyasilere bakıyorum da; Bir varlar, bir yoklar. Toplum hafızasında kalıcılıkları olmuyor.

Samimiyetleri sorgulanıyor, kendi kitlelerinin dışındaki kitlelere erişmiyor.

Türk halkının sempati ve eşduyum anlayışının kapsamında ”Avrupai” biçimler, tarzlar, fazladan tebessümler, gülücükler yok!

Değişim(!) söylemiyle yıllardır bir varmış bir yokmuş diye başlayan Mustafa Sarıgül masalı bu sefer klasikler listesine kesin giriş yapacaktır.

Sarıgül ve arkadaşlarının diğer zamanlardaki çıkışları ile bu çıkışlarının tek farkı… ”Kombinasyona eklenmiş sarı maskelerden başka bir şey değil.” demiştik.

Yoksa arada 7 fark varda, biz mi bu farkları bulamıyoruz?