Çıkarın, menfaatin, kolay kazanmanın olduğu her yerdeler.

Dikenli, faydasız sarmaşık gibiler.

Zamanında fark edip köklerini kurutmadığınız da onlarla başa çıkmanız imkansız.

Sinsice ilerlerler, göze batmadan kısa sürede kol budak salarlar. Onları fark ettiğinizde iş işten geçmiş olur. Sarılmış, kuşatılmış nefes alamaz hale gelmişinizdir.

İşin garibi; Bu tipler toplumda öyle ”itibar”, öyle ”ilgi” görürler ki, ”baş tacı”dırlar.

Adamına göre şerbet vermekte üstlerine yoktur. Ya zayıf karınlardan ya da müsait damardan kolaylıkla girdikleri bünyeleri kendilerine bağımlı yaparlar ve o bünyeden çıkmak bilmezler. Birebir giremedikleri bünyeye onun yakın çevresi, akrabası sayesinde sızmakta ustadırlar.

Gözlerden uzak girift ilişkileri sayesinde ”eli, kolu uzun” ve ”güçlü irtibatları var” biçiminde gizemli hale bürünmenin avantajını kullanmayı iyi becerirler.

Onları sosyal hayatın içinde göremezsiniz. Göz önünde olmaktan kaçarlar. Bu sayede gizemlerini korudukları gibi ”burunlarından kıl aldırmayan, snop duruşlarını muhafaza ederler”

Görüşmelerini kendi yerlerinde yaparlar. Gerekliler huzura çağrılır. Ve bu ”gerekli” kategorisinde olan bazılarının statüleri, toplumda anıldıkları işleri (tefeci, pezevenk, kaçakçı) gibi marjinal durumlar bile olsa hiç fark etmez. İşe yaramaları ve sağlayacakları vasıflarının önündedir…

… Çıkarları doğrultusunda ilişki içinde olduklarının; Siyasi, kişisel, ideolojik duruşlarını umursamazlar. Geçmişte FETÖ’cü odakların yönettikleri STK ların  davetlerinde, yemeklerinde, ödül törenlerinde arzı endam etmiş olsalar bile keserle sapın döndüğünü fark ettiklerinde, ellerinde metrelerce direğin üzerindeki bayrakla ”vatan, millet” diye en ön safta yer almaktan geri durmazlar.

Yazının başında; ”İşin garibi; Bu tipler toplumda öyle ”itibar”, öyle ”ilgi” görürler ki, ”baş tacı”dırlar.” demiştik…

… Peki bunları ”baştacı” edenler, bunlara ”itibar” edenler kimler ve ne uğruna?

Göz yummaya, duymamaya, sessiz kalmaya devam ederlerse; AZ BİRAZ SONRA! 

Yok öyle ”param yancığımda” muhabbeti.

“Kem âlât ile kemâlât olmaz.” olsa bile nereye kadar?