Domuz gribi, Kırım Kongo kanamalı ateşi,  kuş gribi, şarbon, deli dana, SARS bunlar bizlerin magazin yoluyla belleğimize yer eden iki yüzden fazla Zoonoz hastalığın bazıları ve  hatta maymunlardan yayıldığı iddia edilen Covit-19…

Veteriner Hekimler!…

Tüm bu virüslere maaruz kalma riskine rağmen sürdürdükleri görevlerinde özlük hakları ile birlikte daha bir çok manada kapsam dışı bırakılmayı hak etmiyorlar.

Hayvanlardan insanlara bulaşan, Dünya Sağlık Örgütü literatüründe ve Türkiye’de Sağlık Politikaları kapsamında yer alan ölümcül virüslerle mücadele söz konusu olduğunda Veteriner Hekimler dışındaki her kesimden herkesin önleme, korunma ve tadavi yöntemleri adına Tv kanallarında boy göstermelerine şahidiz…

Karşılığında ise Veteriner Hekimlerin neden diğerleri gibi ve kadar TV kanallarında yer bulamıyorlar?

”Magazinsel değerleri mi yok?”

”Hadi canım sağlık sorununun magazinsel yönü mü olur?” demeyin!…  Hem de öyle bir olur ki, işin o kısmı ayrı bir sektör ve böylesine önemli bir konuyu işlerken kötüden örnek vererek gölge düşürmenin alemi yok.

”Ölen ölür kalan sağlar bizimdir” mantığının o alemdeki işleyişine dikkat çekmek için araya bunuda serpmiş olalım ve asıl konumuzdan devam edelim.

Sağlık merkezli olan ana ekseninden farklı olarak Sosyolojik, ekonomik ve stratejik açıdan bütünlük arz eden üç boyutlu kapsamı ile birlikte yine Veteriner Hekimliğin kaçınılmaz önemi/gereksinimi ile yüzleşiyoruz.

Biz bu gerçeklikle yüzleşirken asıl yetki ve etki sahipleri Veteriner Hekimler‘in genel manada arz ettikleri önmden habersiz olamazlar.

Meclis araştırma komisyonları dahilinde ele alınan müsilaj sorunu dahi Veteriner Hekim gözlemine ve görüşüne muhtaçken biz buradan kime/kimlere ne anlatalım?

Hal böyleyken Veteriner Hekimler, devlette neden hala kadro sorunu yaşıyorlar?

Veteriner Hekimler önemli hatırlatmalarla birlikte devletin refleks ortaya koyması gereken yerlerinde mevki işgal edenleri göreve davet ediyorlar!

İki ayrı bakanlığın bir kaç genel müdürlüğü içine ”adet yerini bulsun” şeklinde yerleştirilmenin çok daha ötesindeki pozisyonda yetkilerle donatılmış imkanlarla iyileştirilmiş haliyle bahsettiğimiz manalardaki önemi göz önünde bulundurulan hatta Mustakil ayrı bir BAKANLIK düzeyinde yapılandırılmalı.

Her şeye rağmen devlette iş imkanı elde etmiş olan Veteriner Hekimler, ülkenin her yerinde her koşulda canla başla hizmet vermeye devam ediyorlar.

Anlaşılması zor olan diğer bir konu ise Veteriner Hekimlerin KPSS’ye tabi tutulmaları…

Bunun mantıklı bir açıklaması varsa ortaya konulmalı. Yoksa da bu garabetse derhal son verilmeli.

Girizgahı bu yazıyla yapmış olalım.

Daha çok done eşliğinde yapacağımız analizler eşliğinde bu konuya çok daha fazla zaman ayırmamızın mesleki ve insani gerekliliği açık ve net biçimde karşımızda duruyor.

O zaman bizde gereğini yapmaya devam edeceğiz.