Türkiye’deki seçmen psikolojisi duygusal, kimliksel ve kaygı temelli bir zemine oturur oldu.

Seçmenin oyu sayesinde önecelediği rasasyonel fayda elde etme amacının yerine öfke ve güven arayışı yerleşti.

Muhalefetteki derin kutuplaşma iklimi üzerinden yürüyen siyaset yapma ve yürütme anlayışı, seçmen psikolojisini ”biz ve onlar” tedirginliğine sevk etmekle kalmayıp seçmen kitlelerinin tercihlerini temel beklenti esaslarından uzaklaştırıyor.

Toplumsal kutuplaşmayı tetikleyen muhalefet,  yapıcı esaslar yerine temelden ”onlar” bazlı siyaset yürütürken kitlesel öfke bloklarından beslenen ve marjinaliteyi önceleyen diğer farklı yapıların ekmeklerine yağ sürüyor.

Partilerin iktidar, muhalefet farketmeksizin temel icraatları üzerinden tercih kullanmayı öncelemesi gereken seçmen kitleleri, partilerin temsil ettiği kimliği ve ”ötekine” karşı duruşunu oylar hale geldi/getirildi.

Bu noktada yine muhalefetin kısır siyaset tercihleri üzerinden sahaya sürdüğü kısır ve çözümsüzlük stratejisi ön plana çıkıyor.

Olgular yerine algılardan fayda umarak kurgulanan muhalefet anlayışının öncelediği;  Siyaset dilini arkaik kullanmayı prensip haline getirip, akademik çeyrek üzerinden ilerleyen dönemsel siyaset stratejisini kendi seçmenini ile entegre ederek, uzak geçmişte örgütlenmiş ancak yeni veya daha gelişmiş bir örgütlenmeye tezat oluşturan toplumsal endişe iklimi sayesinde varlığını sürdürmekten başka bir şey değil.

Türkiye’de seçmen tercihinin tezahür ettiği oy sandığı; bundan sonraki sürçte, duygusal bağların oylandığı ”duygusal tercih’‘ sandığı, olarak görevine devam edecek. Ve ”öteki” duygusunun tedirginliğini en aza indirenin çoğunluğu elde edeceği seçimler yaşanacak.

Ne var ki, muhalefetin beslendiği, seçmenine sürekli empoze ettiği ”öteki” korkusu sayesinde varlığını sürdürebildiği argümanların ardı arkası kesilecek gibi görünmüyor.

Belki de muhalefetin bu kısır döngüsü kendiliğinden oluşan ve sonuçları bakımından; Türkiye’nin kazanmasının önünü açan ” şerden hayır” olarak açıklanabilir.