Ali Avaz‘ın 1970’lerin başında çıkarttığı 45’liğindeki ”AVRADINI” taşlamasını akıllara getiren işler mi oluyor?

Ali Avaz’ın ”Ali Aya Gidiyor” plağının B yüzünde dile getirdiği ve piyasaya sürüldüğü o yıl rekor kıran siyasi taşlama türündeki şarkısı;

Klasik Aşık edebiyatının devamı niteliğindeydi. Bugün rep’te veya protest müzikte görünen ”halk müziğinin politik gücü” açısından değerlendirildiğinde önemli bir etki yaratmıştı.

Bugün biri çıkıp böyle bir şarkı yapsa, ”kadın düşmanlığı, kadını aşağılama” söylemleri üzerinden mi yoksa edepli olmak mı veya samimi olmak mı pencerelerinin hangisinden bakılıp, nasıl bir tepkiye muhattap olurdu bilinmez.

Ali Avaz‘ın dillendirdiği şarkıda güzel bir beste veya derin bir şiir aramak mümkün olmasa bile elli küsür yıldır hala daha milyonlarca dinleyiciye ulaşabiliyor.

Kim bilebilir? Bazen yakarışları, serzenişleri dile getirmek için nazik kelimeler yetersiz kalıp ”AVRADINI” demekte gerekebiliyormuş. Ancak bu gerekliliğin bile yetersiz kaldığını görmek için elli küsür sene beklenmesinin şart olduğu da çok net ortada.

Hal böyleyken;

Bizim tatlı sularda yüzen, yerli ve milli olmaktan uzak, konformist ”hem ayranım dökülmesin hem de yanağım öpülmesin” kafasındaki; Dadaloğlu‘ndan, Karacaoğlan‘dan hatta Köroğlu‘ndan bile habersiz…

Solcular(ımızın);

İtalya’nın Po Ovası‘ndaki pirinç tarlalarında çalışan işçilerin mırıldandıkları ÇAV Bella‘sını direniş marşı diye dillerine pelesenk edişlerine mi üzülelim yoksa bugüne bakıp onlarca sivili ve bürokratı terör eylemleriyle şehit etmiş, toplumsal itaatsizliği körüklemek için taşeron olarak kullanılıp vandallıklar yapan terör örgütü DHKP-C‘nin ”Ya hep beraber ya hiç birimiz” sloganını hala daha Atatürk’ün partisi olduğunu iddia ettikleri CHP’nin sloganı haline getirip avaz avaz haykırmalarına mı?