Türkiye’de içi boşaltılan bir çok olgunun yanında, ”siyasetçi” tanımının zihinsel şamamızdaki ifadesi ihmal edilecek değildi.

Siyasi partilerin pıtrak gibi açılması ile başlayan sözde demokrasi süreci olay olarak ifade edilmesi gerekirken, partileşmenin olgu olduğu gerçeğine yabancılaşan toplumun yaratılmış olması ve sanallık üzerinden organize edilmesi dikkat çekici fakat göz ardı edilen önemli bir ayrıntıdır.

Türkiye, son on yılını siyaset kurumu içinde meydana gelen ”tutarsızlık” ve buna bağlı ”güvensizlik” iklimi içinde savrularak geçirmekte.

Umut, beklenti, çözüm… İktidar, muhalefet bileşenlerinin topluma sunmakta yetersiz kaldıkları önemli faktörler.

Siyasetçilerin yöresel, yerel dengeleri tutabilmek ve bu dengelerin salt kendi maksatlarına hizmet adına, idari ve yönetimsel erki ellerinde bulundurma paralelinde geliştirdikleri ”ad amcıkları” ile birlikte sürdürdükleri dar kalıplar içindeki sözde siyaset yürütmeleri sade vatandaşları ve yine o yapılara oy veren kesimi bıktırmanın bir kaç tık ötesindeki ”nefret” boyutuna tanışınmış gerçeklik olarak ortada bulunuyor.

Siyasetçiler, siyasetin partileşme olgusunu alenen inkar eden; Ben merkezli, kerameti kendilerinden menkul biçimde yakın çevrelerine ”adamcıklarına” empoze ederek güç dengelerinin baş köşesine kurulmaktan ibaret hale getirmiş durumdalar.

Günün sonunda ”devr-i sabık yaratılamayacağından!” yana endişesi olmayan bu zihniyetin mahsülü olanlar; Yapanın yaptığının yanına kar kalacağı rahatlığı içerisinde günlerini gün ederlerken denklemi kendilerince kurmuş olsalar bile eninde sonunda toplamadaki, çıkartmadaki elde varların sonucu kökten ve net biçimde etkileyeceğinden habersizler.

Siyasetin zenginleşme ve güçlenme basamağı olduğu  zannıyla yola koyulup,  kervanlarını yolda düzmeye çalışan malum ”siyasetçileri”  bekleyen akıbet…

Kim bilir, belki onların kendilerince kurguladıkları denklemleri ”günün sonunu beklemeden, günün ortasında’‘ bozulup, elde varlarla birlikte hesaplanıp uzun bir hesap ekstresi olarak önlerine konur.