”Devletin malı deniz yemeyen keriz.”

”Bal tutan parmağını yalar.”

”Komşuda pişer bize de düşer.”

”Acıma yetime döner koyar g*tüne.”

”Deveye diken insana s!ken yaraşır.”

”Salla başını al maşını”

”Koy g*tüne rahvan gitsin”

”Gemisini kurtaran kaptan”

Sen kalkıp bunları;  ‘var omanın’, ‘hayatta başarılı olmanın’, ‘aklını kullanmanın’, ‘fırsatları değerlendirmenin’ altın kuralları diye beşikten itibaren çocuğunun kulağına isminden önce asalak olursa, haysiyetsiz olursa, günahkar olursa, umarsız ve duygusuz olursa ve dahi ezen/yaltaklanan/acımasız olanın şüphesiz başarılı olacağını kulağına üfleyip üstüne üstelik tüm bunları ”Atasözü(!)” deyip atalarına iftira eşliğinde kendini kandırıp üstün ebeveynlik tasladıktan sonra…

Siyasetçi şöyle, bürokrasi böyle, zengin falan, fakir feşmekan eşliğinde;

”Ahlak sessizleşti”

”Vicdan acizleşti”

”İnsanlık onuru prangaya vuruldu”

”İrade ve ifade özgürlüğü tehdit altında”

”Büyüğün küçüğe sevgisi, küçüğün büyüğüne saygısı kalmadı”

”Yolsuzluk, talan, yağma, kendi adamını kayırma düzeni aldı başını gitti”

Diye yalandan yere boş beleş timsah göz yaşları dökmeyeceksin.

Riyakarlığın dibine vurmayacaksın.

Tüm bunları yapıp bir de; Makyavelist düşünce ottur boktur diyerek entel dantel lakırdılar edip kendi pisliğinin üzerini ona buna çamur atarak, elin gavuru üzerinden örtmeye yeltenmeyeceksin.

Çünkü sen senin olana, sana bahşedilene, sana emir edilene, sana buyurulana itaat edip rıza göstermemişsin.

Ne güzel ne kadar konforlu değil mi?

İğneler ortada yok ama herkesin dili çuvaldız olmuş! Batır batırabildiğine, çuvaldızı daha sivri ve uzun olan şampiyon!