Düello;

iki kişi arasında onur, hakaret veya şeref meselesini çözmek için önceden belirlenmiş kurallara göre genellikle kılıç veya tabanca ile yapılan teke tek bir dövüş biçimidir.

İtalyanca’dan dilimize geçen bu kelimenin mana anlamı, hayatın ”hesaplaşma” biçimlerindeki her alanında kıyasıya ama kurallar ve etik çerçevesinde yer alan olgusudur.

Pusulama, tuzaklama, zaafından faydalanma olmaksızın, yüz yüze ve eşit şartlarda yerine getirilen haliyle düello; beliki de insanlığın ahlak, şeref ve cesaret öncelikli, yazılı olmayan ama en kıymetli uygulayabildiği eşit şartlardaki tek hesaplaşabilme fırsatıdır.

*     *     *

Dünyanın bugün getirildiği halindeki yozlaşmış insan ve toplum ilişkilerinin keşmekeşliği içindeki algıların olgulara baskın geldiği düzensizlik düzeni içinde düellonun ne denli asil bir ”hesaplaşma” yöntemi veya geleneği olduğundan söz etmenin imkanı yok.

Rakibinin zaaflarını kullanarak aşağılama, yaptığı hatalar üzerinden toplumsal linç kampanyalarına tevessül ederek intikam odaklı tuzaklar kurmak, suç işleyenin hata yapanın bireyselliğinden öte ailesine çoluk çocuğuna uzanacak psikolojik tahakkumlara baş vurmak, yıldırmaya yönelik yer yer asılsız söylentiler yaymak amaçlı alçakça planlar kurmak, sosyal medya platformları üzerinden insan olanın onuruna yakışmayacak türde ve biçimde iftira karalama ve tevzirat odaklı yayınlar yapmak…

Siyaset başta sosyal yaşamın her alanında başvurulan ne gariptir ki, toplumun çok büyük kesiminin de peşine takıldığı ahlaksızlığın çığ halini aldığı yozlaşmayla karşı karşıyayız.

*     *     *

Kirlenmişliğin pisini, lekesini, karasını yeterli bulmuyoruz!

”Daha, biraz daha, çok daha” aç gözlülüğü ile ahlaki değerlerin tamamını, inanç bütünlüğümüzün temellerini terk etmek uğruna, harisçe saldırıyoruz.

Arsız ve acımasız, ahlaktan, vicdandan varesete biçimde azgınlık fosoptiğinin tamamına göz dikmişiz.

Yazık!

Bize, hepimize çok yaz