Bütün dünya bir sahneyse…

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu!
Düşüncemizin katlanması mı güzel,
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına
Yoksa diretip bela denizlerine karşı
Dur, yeter! Demesi mi?
Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü!
Çünkü ölüm uykularında,
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden.
Kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine,
Sevgisinin kepaze edilmesine
Kanunların bu kadar yavaş
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine
Kötülere kul olmasına iyi insanın
Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken?
Kim ister bütün bunlara katlanmak
Ağır bir hayatın altında inleyip terlemek
Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa,
O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
Ürkütmese yüreğini?
Bilmediğimiz belalara atılmaktansa
Çektiklerine razı etmese insanı?
Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi:
Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
Yürekten gelenin doğal rengini.
Ve nice büyük, yiğitçe atılışlar
Yollarını değiştirip bu yüzden.
Bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.

William Shakespeare’in  1601’de yazdığı ve teması trajedi olan, eserinde,”Olmak ya da olmam”( To be or not to be) diye fısıldayarak haykıran Prens Hamlet‘ti.

Shakespeare! bu oyunun temasında… Kahır dolu kederden, hiddet dolu gazaba geçen gerçek ve yapmacık cinnetin izlediği yolu çiziyor.

Aradan geçen dört yüz yılın ardından, hepimiz birer Hamlet olalım. Dünyadaki sosyal ve psikolojik olgularla birlikte günü/gündemi bu bağlamdaki zihinsel haliyle kendi duygularımızın yoğunluğu içinde ve yine kendi yaşamlarımızın gerçeklikleri ile temel bir sorgulamaya tabi tutalım. Ne dersiniz, bunu başarmamız mümkün mü?

Neden olmasın, bütün dünya bir sahneyse ve bizler… Fakiri, zengini, akıllısı aptalı, ünlüsü ünsüzü, beceriklisi beceriksizi, günahkarı veya azizi olarak hep birlikte o sahnedeysek…