Valla atalarımız; ”Deveye diken, insana …” Diye boşuna söylememişler.

Ama fiiliyatta ama gıyabında ağız dolusu… hiç fark etmiyor. Her iki tarafta ikilen de, iken de memnun anasını satim.

Duruş, karakter, adamlık, insanlık, doğruluk veya dürüstlük, sözün özünü söyleyip kitabın ortasından konuşmak falan feşmekan… Gazoz ağcından öte ENAYİLİKTEN! başka hiç bir şey değil.

Kimin kıçı ayrı başı ayrı oynuyorsa, kim kimin arkasından ağız dolusu analı avratlı giydiriyorsa, kim kimin sırtından ve imkanlarından indirmenin peşindeyse, gevşeklik, yavşaklık gırla kıyamet gidiyorsa…

İşi de olur, parsayı da götürür, cukkayı da doldurur. Bu kadar basit.

Yeter ki, kıçın ayrı başın ayrı oynasın. Birisinin ardından, arkasından verip veriştirsin.

Sonra mı?… Pür inkar, reddiye, yaltaklanma, acındırma ve yavşaklık diz boyu.

Kazandın gitti(!)

E, buna paye verene, inanana veya bile bile anasına avradına edilen küfrü, sırtından edinilmeye çalışılan indiregandiyi bile bile cukkalatana… ne demeli?

Ya omurgasız ya da tutarsız…

Uzatmaya gerek yok.

Yavşaksan kazanırsın! Tete o kaa…

Söz deveden açılmışken… Halep’le, arşın arasındaki farkı hangisinin nerede olduğunu bilmeyene bildireceksin.

Yoksa ne mi olur?

Sende onlardan, onlar gibi ya kıçını ayrı başını ayrı oynatan olursun yada omurgasız yalayıp yutan.

Kurbağa olup ağzımıza tıka basa su doldurup sustuk, konuşmadık, dile getirmedik, olanın üzerini kapattık… Adına da DİK DURDUK! dedikte ne oldu?

Yok öyle yağma Hasan’ın böreği!… Adamın boğazına düğümlerler.

Bu handan çok yolcu geldi, geçti. Edebiyle gelenleri, saygıyla yollarına uğurladık.

Halep’le, arşının yerini karıştıranlara örnek mi?

Hüseyin Pehlivan Caddesine yolu düşenler… Caddenin aşağılarına inmeden sağa, sola baksınlar istedikleri en güncel ve en belirgin örneği oralarda bir yerlerde bulacaklar.