Türkiye’de muhalefetin şemsiyesi o kadar çok yerinden delik deşik edildi ki, altına sığınanların hepsi sudan çıkmış balığa dönüyorlar.

Delinmesinde en büyük etkense; ”Madem iktidarı elde edemiyoruz o zaman muhalefeti ele geçirelim” kafasıyla önce şemsiyenin altında yer edinip ardından şemsiyenin sapına göz dikmeleridir.

Kimisi orasından, kimisi burasından hücum edince şemsiye delik deşik oldu. Altında kimi ararsanız bulursunuz.

Muhalefet şemsiyesinin gerçek sahipleri,şemsiyenin sapını tutması, sahiplenmesi gerekenler onlar nerede?…

Dile kolay, 72 yıldan bu yana o sapı nesiller boyu tutmak tabi ki kolay bir iş sayılamazdı. Ancak takat bu kadarına yetti.

Yorgunluğun, bıkkınlığın, umutsuzluğun ardından açılan alanlar başkaları tarafından ”işgal” edilmeye, doldurulmaya başlanınca, gerçek sahipler şemsiyenin dışına itilip başka saçakların altında kendilerine yer aramaya, alan yaratmaya koyuldularsa da başarılı olamadılar.

Bu kopuşları, kovulmaları, ayrılıkları ve başka saçakların altına sığınma çabalarını Muharrem İnce örneğinde olduğu gibi hala görüyoruz.

Günümüzde o şemsiye, çadır halini aldı almasına ancak yine de yeterli olmuyor. İpini, bağını koparan herkes aynı çadırın altında kendisine yeni alan açma çabasındalar.

Gelişen teknoloji sayesinde açılan sosyal medya alanlarını da kullanan ”sığınmacılar” bir arada, topluca hücum ve hareket startejilerini muhalefet alanındaki kitleler üzerinde olgulardan uzak, algılarla belirlemek üzerine kurgulamaya başladılar.

Yinede olmuyor, yetmiyor.