Tecrübesiz hoca atandığı köyde vaaz verirken sıklıkla hata yapar ve cemaaten sürekli uyarı alır.

Bir gün yine vaaz sonrası cemaatten birisi genç hocanın yanına yaklaşır ve der ki hocaya; ”sen tecrübesiz bir kardeşimizsin, gel bu hatalara bir çare bulalım ve bir yöntemle bu zorluğu atlatalım”. Hoca, ”nedir o yöntem” der.

Adam der ki, ”vaazda senin ayağına bir ip bağlayacaz. İpin diğer ucu bende olacak ve sen hata yaptığında ben ipi çekecekerek seni uyaracam. Bu sayede sen cemaatin tepkisinden önce durumu toparlayacaksın”.

Tecrübesiz hoca bu fikri beğenir ve uygulamaya başlarlar. Her şey yolundadır. Ta ki, cemaatin arasından birisi bunu fark edip ipin ortasından bir yerden tutarak ikide bir ipi çekip hocayı sürekli şaşırtana kadar.

Hoca birden vaazı keser ve son derece sinirlidir. Cemaat ise olan bitenden habersiz hocanın bu bu tavrına şaşkındır. Oysa daha namaza zaman vardır ve hoca susmuştur.

”Hoca Efendi neden sustun? Namaza daha epey bir zaman var.” der cemaat.

Hoca dayanamaz ve; ”Ey muhterem cemaat, ipin ucu puştun eline geçmiştir. Bir çeker bir bırakır, konuşacak başka bir şey ve hal kalmamıştır.” diyerek  kızgınlığını ve susmasının nedenini cemaate böylece açıklayarak kalkıp gider.

Bu söz o zaman, bu zaman benzer durumları izah edebilmek için kullanılır.

Horoz resmi çizip bir de altına HOROZ! diye kocaman yazmaya gerek kalmamıştır umarım.