Gözle görmek, Ru’yet

Fikirle görmek, Nazar

Kalple görmek, Basîret

Hissederek görmek, Şu’ur

Ruhla görmek, Sevgi

Anlayarak görmek, İdrak

Tüm benlikle görmek, Kulluk

Nefisle sevmek, Heves

Akılla sevmek, Hevâ

Kalple sevmek, Aşk

Yürekle sevmek, Sevgi

Tüm benlikle sevmek, Îmân…

Şimdi bu kavramların manevi bir zincir olduğu gerçeğini en başa oturtuğumuzda, hangisinin bir diğerinden farklı veya ayrı olabileceğini nasıl düşünebiliriz?… Düşünemeyiz!

Öyleyse; Sosyal yaşamın içinde bu sarmalın biz neresindeyiz?

Görmek ve Sevmek icaplarını bizim alanımızdaki, ruh dünyamızda ve inanç sistematiğimizdeki desteklenen merkezimizin kaptan köşkünün önündeki yukarıdaki başlık tuşlarının hangisinin farkındayız?

El cevap; Hiç birinin!

Çünkü, yapay gündem gereği kodlanan maneviyatımızın algılara teslim edilmiş ”şeytani” maksatların tutsağı durumundan sıyrılıp; olgularla bezenmesi gerekip aynı zamanda maneviyatımızın büzüştürülüp bir köşeye hapsedildiği ”konfor” alanlarımızı terk edemiyoruz.

Kin, nefret, ihtiras, hırs ve ego…! başlıklarının alt başlıklarını oluşturan dönemsel ve kojönktürel ruh hezeyanlarımızı teslim ettiğimiz manevi huzurun yerine gönüllü yerleştirdiğimiz hayal perdesinin gönüllü birer figüranıyız.

Vesselam;

Alelacele kendimizi arındırmamız gereken,

köse torunun dedesinin gür sakallarıyla övünmesine benzer haldeyiz.

İçine düştüğümüz dünyevi  ”konfor” alanını bir an önce terk edip, kendimize karşı olan saygımızı önceleyerek manevi gerçekliğin şuuruna ermek zorundayız.