Algısal tuzak mimarisi dünyayı görme biçimimizi şekillendiriyor.

Sofistike algısal kantar sistemi oluşturan güçler, Sosyal medya başta ana akım medyadaki aparatları sayesinde  ”sosyal ruhsuzluk” formülünü enjekte ederek insan yaşamını ellerine geçirdiler.

Onların planlayıp sundukları ve izin verdikleri kadarına razı olmaya mecbur bırakılmış onaylı anksiyetennin yoğunlaştırılmış haline maruz kalıyoruz.

Bu durum; Labaratuvar önlüğü giydirilmiş Orta Çağ afaroz sistematiği değilde nedir?

Kitleleri döngülere kilitli tutmak için; sofistike psikolojik teknikleri aralıklı pekiştirme adı verilen yöntem başta olmak üzere duygusal koşullandırma gibi enstrümanlarla uyguluyorlar.

Algısal olarak bilgiye ulaşmanın kolay gibi gösterilmesine rağmen olgusal gerçeklikliğin tersine; gerçeğin ne olduğunu görmeye hazır olmayan, bilginin kaynağını araştırmadan kabullenmeye kodlanmış hale getirildik.

Nöral yolları yeniden kodlanmış veya zihinleri en yakalanabilir yaşlarda ele geçişrilmiş bireylerin bağımlılık kalıplarına hapsolmuş çaresizliği içinde olduğumuzu inkar etmemiz imkansız.

Amaç?…

Dikkat edilip gerçekte merak edilmesi gereken sosyal ve hayati olgusal konuların öncelenmesi için ayrılacak dikkat sürelerinin parçalanması.

Peki bunu en basit haliyle nasıl yapıyorlar?…

Herkes için en anlaşılır ve en basit anlatımı ile;

”Milyonlarca insanı Televizyon başına kilitleyen dizi ve yarışma programları bağımlılığı sayesinde” örneğini verdiğimizde mevzu kolayca anlaşılabilir diye umarak…

Emperyalist batının mottosu haline gelmiş olan, Bizanslı bir mistiğin, ele geçirilmek üzere hedefe konulan ancak ikna etmekte ve ele geçirilmekte zorlanılan toplumların yola getirlmesi, kontrol altına alınabilmeleri için; ” İkna edemiyorsanız kafalarını karıştırın” öğüdünü hatırlatmış olalım.

Türk halkı üzerinde yüzyıllar boyunca, Osmanlı‘nın duraklama devrine adım attığı dönemden başlayıp bugüne kadar dönemin şartlarına göre planlanıp farklılık gösteren haliyle tamda Bizanslı mistiğin bu öğüdü değilde nedir?

Acı olan tarafı ise; Yüzyıllar boyunca onların bize uyguladıkları acı reçeteyi ‘içimizdeki bedbahtlar tarafından’ bize uyguluyor olmalarına bile isteye göz yummaya devam ediyor olmamızdır.