Benzer enerjiler, bir arada gezer.

Bu enerjiler bir arada birbirlerini etkiler.

İnsanlarda da aynı sistem çalışır. Ancak bir farkla; Sistem insanlar üzerinde işlevini yerine getirirken ”düşüncelerin boyutu ile işliyor”

Odaya, kapı yerine duvarı yıkmaya çalışarak girmek…

İşte Türkiye’de muhalefetin işlevini en iyi tarif eden ve  sistemini kolaylıkla ifade eden benzetmelerden birisi de bu.

Açılmasını istedikleri kapıyı içeriden çalmaya çalışıyorlar. Oysa ki, kendilerinin de içeride olduğunun farkına varamıyorlar, farkında olanları da aralarından uzaklaştırıyorlar.

Zihinlerini yıkamaktan, arındırmaktan kaçınan ve sürekli eskimiş, yıpranmış kovanın içindeki suda gördükleri ayın yansımasını hayranlıkla izlemeye doyamıyorlar. Hal bu ki, düşüncelerinin boyutunu sorgulasalar, zihinlerini temizlemeye yönelip, başlarını yukarıya kaldırdıklarında suda yansımasını izledikleri ayın gerçeğini ”dolunayı” görecekler.

Sürekli sevgiden, sevmeken, sevilmekten söz etmek… Muhalefetin dilinden düşürmediği ”sloganların” temelindeki özne, yüklem, tümleç cümlenin içinde ne var ne yoksa mutlaka sevgiyle kesişiyor. Ne güzel, ne hoş değil mi? Evet, tartışılmaz biçimde güzel. Ancak kanıtlanmıştır ki, sevgi boşluktan meydana gelir ve iyiye sevk ederken bunun yanına bilgi eklenmedikçe hiç bir işe yaramaz. Salt ”sevgi” üzerine yapılan eylemler ve güzellemeler gerekli bilgiyle donatılmadıkça zaman içinde iticilik ve sıkıntı üretmeye başlar ki, ortaya çıkan da ”TÜRK İŞİ MUHALEFET” olur/oluyor.

Kişisel frekansların benzerleriyle buluştuğu gerçeğini kabul etmek kaçınılmaz.

Herkes, bir gün rüyasında gördüğü güzelliklere kavuşacağını umar. Bizim muhalefetin topluca gördüğü tek bir rüya var ve enerji sistemleri onları onlarca yıl oyaladığı gibi, zihinlerini temizlemeye karar vermedikleri sürece de oyalamaya devam edecek.

Oysa, Hz. Yusuf örneği ortada ve rüyanın manasına erişmek hiç akıllarına gelmez. Onların peşine düştükleri; Hz. İbrahim’e inen koçu kimin yediği.