HALKIN SİYASETE VE SİYASETÇİLERE KARŞI GÜVENİ BİTME NOKTASINA NEDEN/NASIL GELDİ?

Halkın siyasete ve siyasetçiye olan güveni bitme noktasına neden geldi?

Türkiye’de siyaset artık ”çözüm” değil, ”sorun” olarak görülüyor. Son anketler bunu acımasızca ortaya koyuyor; ASAL Araştırma’nın Mart 2026 çalışmasında vatandaşlara ”Türkiye’nin sorunlarını hangi siyasi parti çözebilir?” diye sorulduğunda yüzde 37’si ”Hiçbiri” cevabını verdi.

GENAR’ın Ocak 2026 anketinde ise ekonomi yönetimine ”güvenmiyorum” ve ”hiç güvenmiyorum” diyenlerin oranı %67,6′ya fırlamış durumda.

Siyasi partilere güven ise dip yapmış: %3,1 seviyesinde. Bu rakamlar tesadüf değil. Halkın sabrı taşmış, umudu tükenmiş. Peki bu güven çöküşü nasıl bu kadar derinleşti?

Birincisi, mutfaktaki yangın. Enflasyon, hayat pahalılığı ve işsizlik yıllardır vatandaşın boğazını sıkıyor. ”Ekonomi iyi gidiyor” söylem ve açıklamaları neredeyse markete giden her vatandaş tarafından yalanlanıyor. 2026’nın ilk üçayında hala ”en büyük sorun ekonomi” diyenlerin oranı ezici çoğunlukta.

İkincisi, siyasetin zehirli dili ve kutuplaşma. Yıllardır “vatan haini”, “terörist”, “düşman” edebiyatı yapılıyor. Karşı tarafı yok sayan, ötekileştiren, önerilerini ve mantığını hiçmişçesine dile getiren yaklaşım üslubu, toplumu ikiye bölerken siyaset kurumunun tamamını da kirletti. Halkın öncelediği yargı bağlamındaki ”hepsi aynı” algısı işte buradan doğdu. Diyalog öldü, karşılıklı saygı bitti. Geriye sadece kin ve öfke kaldı.

Üçüncüsü, sözle eylem arasındaki devasa uçurum. Seçim meydanlarında ”değişim”, ”halk için”, ”yeni Türkiye”, ”her şey çok güzel olacak” vaatleri… Sonra iktidar/muhalefet kanadında aynı yüzler, aynı yöntemler, aynı yandaş kayırmacılığı. Halk kandırıldığını hissediyor. ”Siyasetçiler kendi koltuklarını ve ceplerini koruyor, bizi değil” düşüncesi artık genel kabul görmüş bir gerçek gibi gün yüzüne çıkıyor.

Dördüncüsü, kurumların siyasallaşması ve liyakatin ölümü. Kamuda yükselenin ”kimin yakını olduğu” yeteneklerinden daha önemli hale geldi. Bu, gençlerde ve yetenekli insanlarda derin bir yabancılaşma yarattı. ”Bu sistemde dürüst ve çalışkan olan değil, iktidara/muhalefet yandaş olan kazanıyor” diyenlerin sayısı her geçen gün artıyor.

Bugün Türkiye’de siyaset, halkın gözünde umut kaynağı olmaktan çıkmış, hayal kırıklığı fabrikası haline gelmiş durumda. ”Hiçbiri” diyenlerin oranı %37’lere dayandığında, bu artık bir uyarı değil, kırmızı alarmdır. Güven erozyonu sadece iktidarı değil, muhalefeti de vuruyor. Çünkü vatandaş ”değişim” istiyor ama ”bunlar da aynı kefede” diye düşünüyor.

Bu tablo, demokrasi için ölümcül bir tehlike. Güven bitince katılım düşer, popülizm ve aşırı uçlar yükselir, toplum daha da parçalanır.