İşletilen mantık aslında çok basit…

”Adamı önce iteleyerek denize atıyorsun ve ardından sende atlıyorsun. Az önce denize attığın adamı, ele güne karşı kurtarma çabaları sergiliyorsun.”

Etrafta toplananlar da zannediyorlar ki, adamın biri denize düşmüş diğer adam da onu kurtarmak için canhıraş çaba sarf ediyor.

Elini uzatan mı istersin, can simidi atan mı yoksa üstünü başını çıkartıp sana yardım için denize atlamaya kalkışan mı,  tezahürat, alkış kıyamet…

Bilmezler ki, zavallı adamı denize itekleyerek atan kim…

Önemli olan denizin içinde çırpınan adamı ”kurtarmak için” diğer adamın ” sergilediği kahramanlık(!)”.

Adamı denize itti diyen yok ama kurtardı diye kahraman ilan eden bir sürü var.

Kısacası, ver coşkuyu goygoyculuğu.

Oysa gerçeği öğrenmeleri uzun sürmüyor. Aynı işlem kendi başlarına geldiğinde ”kazın ayağının” öyle olmadığını fark ediyorlar. Tabi iş işten geçmiş oluyor. Kısa zaman önce ”kahraman” ilan edip avuçları patlayana kadar alkışladıklarının gerçek yüzleriyle karşılaşıyorlar.

El mahkum tiyatroya devam mecburiyetleri var… Tabi yine ele güne karşı.

Karadeniz türküsündeki gibi;

”Oy şalvar yamalisun, yedi yerden bağlisun. İçerde çiçek açmış dışarda yamalisun. Oy şalvara şalvara biz yalvara yalvara bir pohlu şalvar içun, biz düştük bu hallara”

Hadi canım sizde… Seçkin, ayrıcalıklı, kültür abidesi, bilgiç ve bilge CHP’ci mantığından söz ettiğimi de nereden çıkartıyorsunuz? Yok öyle bir şey, sakın duymasınlar çok alınmış görünüp irite mirite olmaya kalkışırlar.