Her Veda Yeni Bir Merhaba’dır!

Dalında tomurcukların rengarenk çiçeklere dönüştüğü İlkbahar’ın coşkusunu, kokusunu duyumsayabilenlere ne mutlu.

Mevsimler gelip giderken ömür de su misali akıp gidiyor. Kimi bu dünya denen gemiden mutlu ayrılıyor kimi de içindeki özlemleri, üşümüş ruhuna çöreklenmiş halde yaşama veda ediyor.

Bir mevsimlik yaşamdır tüm hayatı insanın, iki nefes arasına sığan. Dolu dolu yaşar bazıları, bazılarına ise yaşamları ağır sınav. Biraz hayalperestlik biraz da umuttur insanı ayakta tutan.

Umutları yorgun olanın, sükutu hayal yaşayanların yüreğine; ne doğan güneşin ne de cıvıl cıvıl öten baharla gelen göçmen kuşların şen şakrak sesi keyif salar.

Oysaki, hayat tahterevalli gibidir maddi manevi her açıdan.

Bugün yüksekte olanın yarın düşmeyeceğinin veya alçakta olanın da yarın zirveye çıkmayacağının belgesi yoktur. Her şey inanmakla ve ümidi yitirmemekle alakalıdır.

Ağaçlara veda eden yapraklar hazan mevsiminin geldiğini haber verirken kalbe hüzünün garip hazzını yükler.

Ayrılıkları, hasret çektiği sevdiklerinedir bu hüzün, haz ise bir kavuşma umudu taşır. Aslında her veda yeni bir “merhaba!”dır yeniye, gelecek olana.

O halde yeni gelen her güzelliğe “Merhaba!”