Milli beraberliğe olan ihtiyacın bitmediği ülke Türkiye..!

Milli beraberliğin sürekliliği sağlanamayan ülke yine Tütkiye..!

Çünkü;

Etnisiteye ve dini alt kültürlere referanslı yeni kimlikler tanımlayan savaş türü olan, yapay azınlıklar oluşturan; kültürü, nüfusu ve coğrafyayı mozaikleştirerek; etnik, dini ve kültürel çeşitliliği daha çok yansıtan bir coğrafya ve sosyolojik boyutta heterojen bir yapı inşa eden stratejiye dayalı ekonomik yapay buhranlarla desteklenen ”sosyolojik savaşa” sürekli maruz kalan tek ülke yine Türkiye..!

Böylesi bir denklemin içinde yer alan Türkiye’nin, siyaset başta tüm kurumları tarafından milli beraberliğini tartışmalara kapalı öncelik olarak tespit etmeye ihtiyacı var.

Bu ihtiyacın merkezinde yer alması gereken yapı ise muhalefet kanadını oluşturan siyasi oluşumlarda vücut bulmalıdır.

Salt iktidarı ele geçirebilmek adına yürütülen propagandalar için üretilen argümanlar, Türkiye’nin bütünlüğüne ve sosyolojik sinir uçlarına baskı yapar nitelikte olmanın ötesinde, milli birliği zinde tutabilmeyi amaçlar nitelikte olmalıdır.

Muhalefetin dinamiklerini oluşturan siyasi partiler, kendi aralarındaki ideolojik farklılıklarını kamuoyu nazarında ”güç ele geçirebilme aparatı” olarak kullanma stratejilerini terk ederek belirleyecekleri yol haritaları sayesinde Türkiye’nin milli bütünlüğüne dair sunabilecekleri katkıları net ve kesin çizgilerle tespit etmeliler.

Mevcut siyasi iktidarı ”yıkma” amacı güden muhalefet yapıları, kendi iktidarlarını oluşturabilmek adına Türkiye’nin milli beraberliğini törpüleyen girişimleri siyaset diye halka sunma gafletinden sıyrılmak zorundadır.

Muhalefet, Türkiye için var olduğunu fark edebilmelidir. Veya bunu ”kabul edebilmelidir.”

Aksi halde, Türkiye’nin milli beka sorunu olmaya devam edecektir.